Marcin Szkolnicki.

Pracuję z pacjentami nieprzerwanie od 2002 roku — pierwszą działalność otworzyłem jeszcze w trakcie studiów na AWF we Wrocławiu, gdzie skończyłem magisterium z fizjoterapii.

Pierwsze lata praktyki spędziłem u Marka Mularczyka D.O., pierwszego polskiego lekarza osteopaty. To tam zrozumiałem, że osteopatia nie zaczyna się od techniki. Zaczyna się od sposobu patrzenia na człowieka.

W 2008 roku wspólnie z Markiem współzałożyłem Akademię Osteopatii, tworzoną we współpracy z hamburską Osteopathie Schule Deutschland. Przez cztery lata prowadziłem szkołę i współtworzyłem miejsce, które od początku budowaliśmy wokół osteopatii rozumianej jako osobny sposób myślenia klinicznego, a nie tylko zestaw technik manualnych. Dyplom osteopaty obroniłem w 2013 roku.

Przez kolejną dekadę nie przestawałem się uczyć. Spotykałem nauczycieli, którzy realnie zmieniali mój sposób myślenia o ciele. Jean-Pierre Barral, Bruno Chikly, Caroline Stone, Tajinder Deoora, Bruno Ducoux, Max Girardin, Jane Stark czy J.P. Höppner to tylko niektóre z najważniejszych dla mnie nazwisk. Bo tę pracę robi się dobrze tylko wtedy, kiedy nie przestajesz pytać.

Z mojej inicjatywy ukazały się polskie wydania ośmiu ważnych podręczników osteopatii, w tym dwa tomy „Osteopatii w pediatrii” Jane Carreiro. Współredagowałem również polskie wydanie atlasu anatomii klinicznej Pierre’a Kaminy, pisząc przedmowę do wydania polskiego.

Każdą z tych książek znalazłem sam, uznałem za ważną dla polskiego środowiska i redagowałem merytorycznie tak, żeby trafiła do terapeutów w dobrym kształcie.

Równolegle prowadzę szkolenia dla fizjoterapeutów i osteopatów. Aktualnie wykładam integrację osteopatii w Still Academy of Osteopathy w Warszawie, a od 2027 roku dołożę do tego fizjologię.

Ale nic z tego nie jest tym, co mam ci do powiedzenia.

Mam ci do powiedzenia coś prostszego.

Po dwóch dekadach pracy z ciałem — najmłodszy mój pacjent miał 3 dni, najstarszy 96 lat — wiem jedną rzecz na pewno: ciało chce zdrowieć. Nie zawsze potrafi samo. Ale prawie zawsze wystarczy zdjąć z niego to, co je blokuje, żeby zaczęło wracać do równowagi.

Moja praca polega na tym, żeby znaleźć to, co blokuje. Czasem to napięcie po porodzie. Czasem blizna sprzed dwudziestu lat. Czasem długotrwały stres, który zacisnął przeponę i odebrał oddech.

Nie wierzę w cudowne techniki. Wierzę w uważne ręce, uczciwą diagnozę i czas, który ciału jest potrzebny.

Wybieram dzieci, bo wierzę, że daję im więcej zdrowia. Profilaktyka zamiast leczenia — to mój cel. Dzieci mają mnóstwo małych kontuzji w trakcie uczenia się życia. Jest co robić — zawsze.

Dlatego buduję tę praktykę dookoła osteopatycznego bilansu pediatrycznego. I dlatego zapraszam cię tutaj, żeby porozmawiać o tym, jak mogę pomóc twojej rodzinie.